وهذا باب يعرفه مَنْ تصفّح الأخبار ، ولم نقصد في هذا الكتاب إلى القول في معناه فنستقصيه على التّمام . « 1 »

--> ( 1 ) - ( بدان كه ) امام پس از حسين‌بن على عليهما السلام ، فرزندش أبو محمد علي بن الحسين زين العابدين عليهما السلام بود وكنيهء ديگرش أبا الحسن است . مادرش شاه زنان ، دختر يزدجرد ، پادشاه إيران بود وبرخى گفته‌اند نام آن زن ، شهربانويه بوده وأمير المؤمنين عليه السلام حريث‌بن جابر حنفي را در سمت مشرق حكومت جايى بداد ، پس حريث دو تن از دختران يزدجرد را براي آن حضرت فرستاد . پس آن جناب شاه‌زنان را به پسرش حسين عليه السلام بخشيد وآن زن ، زين العابدين عليه السلام را براي حسين بزاييد ، وديگرى را به محمد بن ابىبكر بخشيد وآن زن ، قاسم پسر محمد بن ابىبكر را بزاييد . پس قاسم وعلىبن الحسين پسر خاله بودند . ولادت علي بن الحسين عليهما السلام در مدينه سال سى وهشت از هجرت بود . پس با جدش أمير المؤمنين عليه السلام دو سال بود وبا عمويش حسن عليه السلام دوازده سال وبا پدرش حسين عليه السلام بيست وسه سال وپس از پدرش سى وچهار سال زنده بود ودر سال نود وپنج هجرى در مدينه از دنيا رفت ودر آن روز پنجاه وهفت سال از عمر شريفش گذشته بود . امامت آن‌جناب سى وچهار سال بود ودر بقيع كنار قبر عمويش حسن بن علي عليهما السلام دفن شد وامامت براي أو به راه‌هايى ثابت شد : 1 . به اين كه آن حضرت پس از پدر بزرگوارش در علم وعمل برترين مردمان بود وامامت براي چنين كسى است كه برتر از ديگران باشد ونه براي آن كس كه ديگرى از أو برتر باشد وگواه بر اين سخن ، خردهاى مردم خردمند است . 2 . واز آن جمله اين كه أو نزديك‌تر به پدرش حسين عليه السلام بود واز جهت فضيلت وخويشى سزاوارتر به جانشينى أو از ديگران بود وكسى كه به امام پيشين نزديك‌تر باشد ، سزاوارتر به جانشينى أو است از ديگران وگواه آن آيهء ذوى الارحام است ؛ يعنى گفتار خداى تعالى : « وأولوا الأرحام بعضهم أولى ببعض في كتاب اللَّه . . . ؛ وخويشاوندان برخى از ايشان سزاوراترند به برخى در كتاب خدا . . . » ( سورهء انفال ، آيهء 75 ) . وداستان زكريا عليه السلام كه گفت : « وإنّي خفتُ الموالي من ورائي وكانت امرأتي عاقراً فهب لي من لدنك وليّاً يرثني ويرث من آل يعقوب . . . وهمانا ترسيدم خويشاوندانم را از من وزنم نازا است . پس ببخش مرا از نزد خود فرزندى كه ارث برد از من وارث برد از خاندان يعقوب . . . » ( سورهء مريم ، آيهء 4 ) . 3 . واز آن جمله است اين كه در هر زمان به دليل عقل واجب است امام وپيشوايى باشد وادعاى هر كس كه مدعى امامت بود ، در زمان علىبن الحسين عليه السلام يا هر كس كه ديگران ادعاى امامت اورا مىكردند ، جز آن حضرت فاسد است ودر نتيجة ، امامت أو ثابت گردد ، زيرا محال است خالى بودن هر زماني از امام ( وراهنماى ديني ) . -